Matthew Wiebe

Aan de verpleegkundige die mijn grenzen niet respecteerde

Ik vervloek je om al die keren dat je me kilometers uit mijn comfortzone trok, omdat ik geen nee durfde te zeggen. Ik haat je om die keer dat ik eindelijk een keer zelf een keuze maakte, en jij je twijfels over die beslissing uitsprak. Ik ben boos, omdat je mijn bezwaren van tafel veegde alsof het broodkruimels waren. Ik walg nog altijd als ik denk aan het ongemakkelijke gevoel dat je me gaf. De angst die ik voelde als ik zag dat jij moest werken, omdat ik wist dat je mij weer ging uitlokken.

Maar ik ben je ook dankbaar. Dankbaar voor de spiegel die je me voor kon houden. Dankbaar dat je me leerde dat een mislukte hulpvorm in het verleden niet betekent dat dat nooit wat kan worden. Ik dank je voor de initiatieven die je nam en volhield. Ik ben blij dat je me op sleeptouw nam en interesse toonde in mijn behandeling, zodat ik deze zelf wat beter kon begrijpen en accepteren. Ik dank je voor je interesse in mijn opleiding en de gelijkwaardige gesprekken die we daar over hadden.

Ik ben nog altijd blij dat jij de aanzet gaf voor een belangrijke les die ik pas maanden later leerde. En dat jij me heel bewust liet nadenken over mijn grenzen, door ze op te zoeken. Ik waardeer de dwingende duwtjes in mijn rug als ik niet naar school durfde.

Ik ben je zelfs dankbaar voor de angst die ik elke keer voelde als ik wist dat je kwam, omdat ik daarmee zonder er iets voor te hoeven doen een succeservaring in mijn schoot geworpen kreeg. En zelfs als we weer eens botsten, zorgde dat er voor dat ik mezelf langzaam beter ging begrijpen. Je leerde me onbewust voor mezelf op te komen en voor mijn waarden te staan. Door jou leerde ik aan te geven wat IK wil.

Bedankt voor de lessen die je me leerde

© Milada Vigerova

Open zijn op social media: De gevaren

Lieve lezers, er moet me iets van het hart. Laat ik vooropstellen dat ik geloof in de kracht van social media. Ik geloof in internetvriendschappen, ik geloof in steun, ik geloof in kleine eyeopeners en duwtjes in de goede richting. Waarom? Omdat ik het zelf heb ervaren. Op mijn blog en op Twitter ben ik heel open. Op Twitter misschien nog wel meer, omdat het zo’n snel medium is. Op momenten dat ik een intern dilemma heb, kan ik het voorleggen en krijg ik snel input van meerdere mensen. Op momenten dat het even niet zo lekker gaat en ik me alleen voel, krijg ik digitale knuffels toegeworpen. Er is echter wel een keerzijde.
Continue reading

Stas Kulesh

Zelfbeschadiging nu

Ik moet bekennen dat ik het lastig vind om dit artikel te schrijven. Niet omdat ik me schaam, maar omdat ik nog steeds niet vind dat ik mezelf ervaringsdeskundige mag noemen op dit gebied. Ja, ik bonkte met mijn hoofd tegen de muur. Ergens zit nog steeds dat stemmetje dat zegt dat het niet hard was, en dat het niet vaak gebeurde. Maar mijn gezonde ik zegt dat ook al bonk je één keer uit frustratie tegen een muur, ook dat is jezelf pijn doen. Daarom ga ik dit artikel toch schrijven.

Continue reading

Death_to_stock_communicate_hands_4

Week van de psychiatrie: Zelfregie

Deze week (29 maart tot en met 2 april) is het de week van de psychiatrie. Deze week heeft het thema ‘Zelfregie’ gekregen. Het lijkt me goed om daar eens bij stil te staan vanuit mijn eigen ervaringen en de dingen die ik op mijn opleiding leer. Deze zijn nogal eens tegenstrijdig. Wanneer moet je je cliënt de regie geven en wanneer is het goed om deze even uit handen te nemen?

Continue reading

Unsplash.com ©David Marcu

Vakantieplannen

Volgens mij schrijf ik er niet zo veel over, maar ik hou van reizen. Het bezoeken van mooie landen en steden is me echt met de paplepel ingegoten. Zo rond deze tijd van het jaar is het toch wel tijd om een vakantie te boeken. Inmiddels heb ik al geboekt, maar toch deel ik vandaag de bestemmingen die nog op mijn wishlist staan. Dromen mag altijd, toch?
Continue reading