averie woodard

Even kletsen

Mijn vingers liggen al tien minuten stil op mijn toetsenbord. Af en toe klik ik een nummer door in mijn spotify playlist en dat is het wel. Ik wil graag een persoonlijke update geven. Het is al een tijdje stil op mijn blog en ik wil graag uitleggen waarom, maar het lukt me niet goed.

Misschien is dit juist wel de beste omschrijving van hoe het met me gaat. Besluiteloosheid, vermoeidheid, rusteloos, verlangend naar iets wat niet lukt. Dat is een beetje hoe mijn leven er op dit moment uit ziet.

Vermoeidheid is al jaren een probleem bij mij, maar ik heb het gevoel alsof ik heel erg achteruit ga. Alsof mijn lichaam vier keer zo oud is als mijn geest. In de zomervakantie was dat best te doen. Leuke dingen zoals fietsen en winkelen afwisselen met boekjes lezen in de zon en af en toe een dagje in bed om bij te tanken. Op die manier was ik in balans zoals ik het nooit eerder was. Ik voelde me lichamelijk en mentaal fantastisch en dat was zo lang geleden, dat ik de beste zomer van mijn leven had.

Nu ik weer naar school moet, wordt er weer van alles van me verwacht. Deze eerste periode hoef ik maar twee vakken te volgen en daarnaast moet ik een dag stage lopen. Al snel merkte ik dat die twee vakken eigenlijk al te veel waren en werd die ene dag stage twee halve dagen. Meestal vind ik dat niet erg. Ik weet dat ik niet veel aan kan en heel goed op mijn lichaam moet passen, omdat ik een tweede burn-out niet zo zie zitten. Het wordt alleen heel frustrerend als je merkt dat je steeds minder kunt, steeds meer moet gaan rekenen en aanpassen en vooral niet kunt wat je het liefst zou willen. Ik wil heel veel en heb een enorme wilskracht. Dat is een fantastische eigenschap, maar ook een gevaarlijke. Binnen vier weken ben ik twee keer ziek geweest van vermoeidheid en hebben diverse mensen me al aan mijn haren naar achteren getrokken. Ik moet nóg meer op mijn rem gaan staan. Hoe graag ik ook wil.

Vorige week was ik weer bij mijn coach. We besloten een rondje te wandelen, omdat het in haar kamer heel benauwd was en ik me niet lekker voelde. Halverwege zijn we op een bankje geploft omdat ik niet meer kon. Ik kan me van het gesprek niet meer veel herinneren omdat het voelde alsof ik stoned was (denk ik, ik ben nooit stoned geweest) en eenmaal terug in haar kamer viel ik bijna flauw. Nog een reden om de rest van de week stage af te zeggen en het hele weekend horizontaal te gaan. Waar we niet op hadden gerekend was dat ik het weekend echt ziek zou worden en daardoor niet zou slapen.

Verrassend genoeg voel ik me nu wel goed, maar ik weet niet of dat komt van de adrenaline of omdat ik op de een of andere manier toch heb kunnen uitrusten. Morgen ben ik gelukkig nog vrij, maar komt er wel iemand van mijn projectgroepje langs. Woensdag heb ik een hele dag les en kan ik eigenlijk niks missen. Maar toch zal ik iets moeten overslaan. Anderhalf uur les is me eigenlijk al te veel. Laat staan van 9-16. De vakken die ik moet afsluiten maken me bang, omdat ik al zoveel lessen heb gemist. Gelukkig denken mijn docenten goed mee, maar uiteindelijk ben ik degene die moet presteren. Donderdag en vrijdag moet ik dan van 8-13 stage lopen. Het liefst zeg ik: Ik ga no matter what stage lopen. Maar als het niet gaat, gaat het niet. Die zelfstandigheid die ik daarin moet nemen vind ik lastig. Ik vind dat ik me er overheen moet zetten. Stage is leuk, ik kom er van in een rush. Maar daarna is de klap ontzettend hard.

Voor nu bestaat mijn leven vooral uit slapen, dingen die moeten zo draaglijk mogelijk maken. Bepalen wat moet en wat moet moet. Stoned zijn van vermoeidheid. In paniek zijn van vermoeidheid. En proberen voor mezelf te zorgen. Ik moet me naar mijn slaaponderzoek in de herfstvakantie toeslepen, maar een ding is zeker: Ik heb zo lang voor mijn studie gevochten, dat laat ik me niet afnemen. Dan nóg maar meer aanpassingen. Stoppen doe ik niet!

Hoach le Dinh

Eenvoudige pastasalade met kip voor op een zware dag

Vorige week had ik mijn moeder beloofd voor ons twee te koken, terwijl mijn vader aan het werk was. Die dag was ik alleen fysiek nogal ingestort, dus in plaats van een AVG’tje (aardappelen, vlees en groenten) besloot ik een pastasalade met kip in elkaar te draaien. En dat was warempel het enige wat die dag wél lukte. Mijn moeder genoot er zo van, dat ik besloot het recept te delen. Continue reading

Andrey Larin

Citytrip met alleen handbagage

Ik hou van reizen en ik ben student. Dat hoeft geen probleem te zijn, mits je je eisen een beetje bijstelt. Als ik op reis ga -wat bij gebrek aan een rijbewijs meestal een citytrip is- reis ik standaard met alleen handbagage. Bij chartervliegmaatschappijen als Ryanair en Transavia betaal je dan soms maar 30 euro voor een retourvlucht. In de zomervakantie! Maar goed, met alleen een rugzak ben je natuurlijk wel wat beperkt in je mogelijkheden. Inmiddels beschouw ik mezelf als een ervaren rugzakreiziger (ik ben ooit een anderhalve week op pad geweest uit dezelfde tas en toen had ik zelfs extra schoenen meegenomen) en het leek me een leuk idee om mijn tips te delen. Continue reading

De grote Beats by Dr Dre test

Ik loop alweer een tijdje met half kapotte oortjes rond. Ik vind de Apple oortjes ontzettend fijn, maar toen deze in mijn rechteroor schokjes begon te geven zodra het snoertje bewoog, vond ik dat het toch tijd werd voor wat nieuws. Officiële Apple oortjes vind ik best prijzig, dus ik vond het erg leuk toen ik van GSMpunt de vraag kreeg of ik een Beats Headset wilde uitproberen. Overal hoor je dat de kwaliteit erg goed schijnt te zijn, dus dit kwam als een geschenk uit de hemel. Continue reading

Seth Doyle

Persoonlijke ontwikkeling en vriendschap

Vorige week was ik samen met een vriendin naar de picknick van de meiden van Chickstart. Samen met Nienke, Martine en de andere dames die zich hadden aangemeld over dingen die ons inspireren en waar we over nadenken als vrouw zijnde. Martine en Nienke gaan een evenement organiseren en dat lijkt me absoluut het checken waard. Met onbekenden hadden we hele mooie, open, bijzondere en confronterende gesprekken waarbij werd gehuild en geknuffeld. Continue reading

Laura Johnston

Brief aan mijn vijf jaar oudere ik

De laatste tijd denk ik erg veel aan de toekomst. Dat deze helemaal open ligt vind ik aan de ene kant geweldig, maar aan de andere kant ook best beangstigend. Natuurlijk ben ik degene die de toekomst creëert en het ligt helemaal aan mij hoe mijn leven uitpakt. Soms denk ik dat het makkelijker zou zijn om te weten hoe ik er over vijf jaar voor sta, omdat dat iets is wat heel onzeker is. En ja, ik hou nu eenmaal van controle. Continue reading