Jezelf accepteren en oordeelloos leven

Afgelopen jaren kreeg ik zo vaak te horen dat ik de situatie `gewoon´ moest accepteren zoals hij was. Maar hoe doe je dat, wanneer je die situatie helemaal niet accepteert? Wanneer je je verder wilt ontwikkelen, maar dat niet lukt doordat je wordt tegengehouden door datgene wat je niet wilt accepteren? Juist: Acceptatie.

Een belangrijke les die ik nog niet zo lang geleden heb geleerd is dat acceptatie niet betekent dat je de situatie accepteert zoals hij is en ook zo zal blijven. Juist wanneer je de situatie zoals hij op dat moment omarmt, zul je deze kunnen veranderen. En dat geeft rust.

Jarenlang heb ik mezelf, mijn gevoelens en gedachten veroordeeld. Ze waren fout, slecht en ik was dat ook. Maar weet je, je gevoelens en gedachten horen nou eenmaal bij jou. Je kunt er niks aan doen dat je denkt wat je denkt of voelt wat je voelt. Heeft het dan zin om boos op jezelf te worden? Nee dat denk ik niet.

Jezelf accepteren is een oneindig proces. Ik ben er van overtuigd dat er altijd nieuwe situaties blijven komen waarin ik word geconfronteerd met mijn oordelende kant. Zo ook laatst, toen ik boos op mezelf was omdat ik vond dat ik iets stoms had gezegd. Toen keurde ik mezelf af, omdat ik nog steeds vond dat ik iets stoms had uitgekraamd. Wist ik nu nog niet hoe ik normaal moest doen? En nog erger: Wist ik nu nog niet dat ik gewoon mezelf mag zijn?

Is het erg om er achter te komen dat je nog niet helemaal op het punt bent waar je hoopte te zijn? Het punt waar je 100% jezelf kunt zijn. Ik zie het als leermoment. Ik heb daar achteraf (en dus niet in the heat of the moment) van geleerd dat ik altijd bewust bij mezelf moet blijven. Wie ben ik? Wat wil ik? Voor mij is het zo dat als ik vanuit mijn hart antwoord geef op die vragen en dus handel naar mijn eigen ik, dat nooit fout kan zijn.

Ik ben blij dat ik toen weer even herinnerd ben aan het feit dat ik vanuit mijn hart wil handelen. Door dicht bij mezelf te blijven, kan ik namelijk niks fout doen. Ik ben Carlijn en ik heb gezegd wat ik heb gezegd. Punt. Daar kan niks meer aan veranderd worden. En was het echt zo stom? Ik heb er niemand over gehoord. Misschien ben ik zelf dan ook wel niet zo stom als ik op dat moment dacht. En dan nog, niemand wordt leuk gevonden door iedereen. Als iemand een opmerking die vanuit mijn hart kwam niet leuk vond, dan ligt dat niet aan mij, maar aan de ontvanger.

Ik hoor wel eens dat mensen jaloers zijn op die instelling, maar het is helemaal niet zo moeilijk om jezelf aan te leren. Er zijn een aantal zinnen/stelregels die zich in mijn hoofd hebben geworsteld door deze steeds voor mezelf te herhalen:

  • Ik ben het belangrijkste voor mezelf. Er is niemand anders dan ik die het eerste aan mij denkt.
  • Ik ben mezelf
  • Als het goed voelt, is het goed.
  • Wat zou IK het liefste willen?
  • Wat is goed voor mij op de lange termijn?

Wanneer je deze zinnen voor jezelf blijft herhalen op de momenten dat je voor een keuze staat of wanneer je jezelf even niet zo leuk vindt, weet ik zeker dat dit rust gaat geven. Nu ik dit mezelf echt heb aangeleerd, merk ik dat ik minder bang ben voor de oordelen van anderen (en mezelf) en dat ik mezelf oprecht een stuk leuker vind.

 

2 thoughts on “Jezelf accepteren en oordeelloos leven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge