Even kletsen

Mijn vingers liggen al tien minuten stil op mijn toetsenbord. Af en toe klik ik een nummer door in mijn spotify playlist en dat is het wel. Ik wil graag een persoonlijke update geven. Het is al een tijdje stil op mijn blog en ik wil graag uitleggen waarom, maar het lukt me niet goed.

Misschien is dit juist wel de beste omschrijving van hoe het met me gaat. Besluiteloosheid, vermoeidheid, rusteloos, verlangend naar iets wat niet lukt. Dat is een beetje hoe mijn leven er op dit moment uit ziet.

Vermoeidheid is al jaren een probleem bij mij, maar ik heb het gevoel alsof ik heel erg achteruit ga. Alsof mijn lichaam vier keer zo oud is als mijn geest. In de zomervakantie was dat best te doen. Leuke dingen zoals fietsen en winkelen afwisselen met boekjes lezen in de zon en af en toe een dagje in bed om bij te tanken. Op die manier was ik in balans zoals ik het nooit eerder was. Ik voelde me lichamelijk en mentaal fantastisch en dat was zo lang geleden, dat ik de beste zomer van mijn leven had.

Nu ik weer naar school moet, wordt er weer van alles van me verwacht. Deze eerste periode hoef ik maar twee vakken te volgen en daarnaast moet ik een dag stage lopen. Al snel merkte ik dat die twee vakken eigenlijk al te veel waren en werd die ene dag stage twee halve dagen. Meestal vind ik dat niet erg. Ik weet dat ik niet veel aan kan en heel goed op mijn lichaam moet passen, omdat ik een tweede burn-out niet zo zie zitten. Het wordt alleen heel frustrerend als je merkt dat je steeds minder kunt, steeds meer moet gaan rekenen en aanpassen en vooral niet kunt wat je het liefst zou willen. Ik wil heel veel en heb een enorme wilskracht. Dat is een fantastische eigenschap, maar ook een gevaarlijke. Binnen vier weken ben ik twee keer ziek geweest van vermoeidheid en hebben diverse mensen me al aan mijn haren naar achteren getrokken. Ik moet nóg meer op mijn rem gaan staan. Hoe graag ik ook wil.

Vorige week was ik weer bij mijn coach. We besloten een rondje te wandelen, omdat het in haar kamer heel benauwd was en ik me niet lekker voelde. Halverwege zijn we op een bankje geploft omdat ik niet meer kon. Ik kan me van het gesprek niet meer veel herinneren omdat het voelde alsof ik stoned was (denk ik, ik ben nooit stoned geweest) en eenmaal terug in haar kamer viel ik bijna flauw. Nog een reden om de rest van de week stage af te zeggen en het hele weekend horizontaal te gaan. Waar we niet op hadden gerekend was dat ik het weekend echt ziek zou worden en daardoor niet zou slapen.

Verrassend genoeg voel ik me nu wel goed, maar ik weet niet of dat komt van de adrenaline of omdat ik op de een of andere manier toch heb kunnen uitrusten. Morgen ben ik gelukkig nog vrij, maar komt er wel iemand van mijn projectgroepje langs. Woensdag heb ik een hele dag les en kan ik eigenlijk niks missen. Maar toch zal ik iets moeten overslaan. Anderhalf uur les is me eigenlijk al te veel. Laat staan van 9-16. De vakken die ik moet afsluiten maken me bang, omdat ik al zoveel lessen heb gemist. Gelukkig denken mijn docenten goed mee, maar uiteindelijk ben ik degene die moet presteren. Donderdag en vrijdag moet ik dan van 8-13 stage lopen. Het liefst zeg ik: Ik ga no matter what stage lopen. Maar als het niet gaat, gaat het niet. Die zelfstandigheid die ik daarin moet nemen vind ik lastig. Ik vind dat ik me er overheen moet zetten. Stage is leuk, ik kom er van in een rush. Maar daarna is de klap ontzettend hard.

Voor nu bestaat mijn leven vooral uit slapen, dingen die moeten zo draaglijk mogelijk maken. Bepalen wat moet en wat moet moet. Stoned zijn van vermoeidheid. In paniek zijn van vermoeidheid. En proberen voor mezelf te zorgen. Ik moet me naar mijn slaaponderzoek in de herfstvakantie toeslepen, maar een ding is zeker: Ik heb zo lang voor mijn studie gevochten, dat laat ik me niet afnemen. Dan nóg maar meer aanpassingen. Stoppen doe ik niet!

3 thoughts on “Even kletsen

  1. Kan me voorstellen dat een stap terug nemen ontzettend lastig is ondanks de vele uitdagingen die je graag wil behalen. In jou blog komt niet naar voren naar dingen waar je juist naar uitkijkt om toch die ontspanning en rust te vinden.
    Mijn situatie is natuurlijk nooit het zelfde als die van jou maar, in mijn puberteit had ik ontzettend last van vermoeidheid. Vanuit school stapte ik mijn bed in, kwam eruit om te eten en sliep vervolgens weer door tot de volgende dag toen school weer begonnen en was op school ontzettend moe. Achteraf denk ik dat het te maken had met de stress en de vele verwachtingen die ik mezelf stelde.

    Ik vind het al reuze knap dat je toch voor jezelf kan aangeven dat het echt niet meer gaat. In mijn puberteit wilde ik absoluut niet minderen met school, achteraf ontzettend stom. Af en toe slaat de vermoeidheid bij mij nog toe. Wat mij momenteel helpt (misschien jou helemaal niet, maar het proberen waard) is om toch ergens naar uit te kijken. Voor mij is dat een sauna bezoek in mijn eentje waar ik helemaal tot rust kom en verder geen afleidingen heb.
    Ik hoop dat je een weg kan vinden waarin je school en stage kan combineren en dat die verdomde vermoeidheid een keer over zal gaan. Geloof in jezelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge